Όταν υπάρχουν ανήσυχα πνεύματα….!!!

  Πρόσφατα διάβασα για την διαμονή της Ντονατέλα Βερσάτσε σε ένα πολυτελές ξενοδοχείο στην Ελούντα της Κρήτης, το οποίο επέλεξε για να περάσει κάποιες από τις καλοκαιρινές της διακοπές, έχοντας στο πλευρό της την κόρη της. Και όχι μόνο... Σωματοφύλακες, προσωπικοί στυλίστες, αλλά και γυναίκες που είχαν υπό την ευθύνη τους τη διατροφικές απαιτήσεις της πασίγνωστης σχεδιάστριας, «επιστρατεύτηκαν» και ακολούθησαν μάνα και κόρη.

   Ωστόσο, δεν έλειψαν και οι κακοχαρακτηρισμοί προς το πρόσωπο της ιδιοκτήτου του περίφημου οίκου μόδας, τη στιγμή που έγιναν γνωστές οι επιθυμίες της. Λαγούς με πετραχίλια και τον ουρανό με τα άστρα ζήτησε η Ιταλίδα, προκειμένου να περάσει ιδανικά τις στιγμές χαλάρωσής της.
   Από τη μεριά μου, πάντως, δεν βρίσκω υπερβολικές τις απαιτήσεις της. Αφού η ίδια επιλέγει να σπαταλήσει ένα μέρος της αμύθητης δε περιουσίας της, οι ντόπιοι μόνο με χαρά θα έπρεπε να πραγματοποιήσουν τα... χατίρια της, ώστε κι εκείνη να καταβάλει απλόχερα το αντίτιμο των υπηρεσιών που τις παρασχέθηκαν. Μπορεί το συγκεκριμένο θέρετρο να μην πάσχει από έλλειψη φήμης, ωστόσο, τα όποια χρήματα μπαίνουν στο ταμείο των ιδιοκτητών, μόνο καλύτερο μπορούν να κάνουν το παρόν, αλλά και να διαγράψουν το μέλλον.
   Κάπως έτσι θέλω κι εγώ να αντιμετωπίζομαι από τους ανθρώπους που έχουν αναλάβει την φιλοξενία μου, έπειτα μάλιστα την επιλογή μου να τους εμπιστευθώ τη διαμονή μου, ξοδεύοντας ένα «Α» ποσόν...
   Έτσι, επιθυμώ να βλέπω ολόκληρο το σύστημα που αποτελεί την εκάστοτε κοινωνία και πολύ περισσότερο αυτή που έχω επιλέξει -καλώς ή κακώς- να περνώ μέρος της καθημερινότητάς μου. Δεν αναφέρομαι αποκλειστικά στα μέρη που διαλέγω για διακοπές. Αυτό το μοντέλο λειτουργίας θέλω να υιοθετήσει ο τόπος όπου εργάζομαι, κατοικώ, χαλαρώνω, ψυχαγωγούμαι. Πιστεύω πως εγώ και όλοι οι συμπολίτες μου... ονειρευόμαστε να αποτελούμε μέρος μιας υγιούς κοινωνίας, η οποία φροντίζει για εμάς και την οποία φροντίζουμε με τη σειρά μας...
   Ωστόσο, αντί αυτού βλέπω πως τα πράγματα παραμένουν στην αρχική τους κατάσταση. Καμία πρόοδος, καμία βελτίωση δεν έχει σημειωθεί, σε αντίθεση με τα λόγια που ακούγαμε όταν έφτανε η ώρα εφαρμογής του σχεδίου «Καλλικράτης». Κι αν κάποιος ισχυριστεί πως τα ζητήματα «κολλάνε» αλλού, τότε ας αναφερθώ στην εικόνα που δεν αλλάζει από πλευράς πολιτών:
   Πώς θέλουμε να δούμε καλύτερες ημέρες όταν δεν βάζουμε το λιθαράκι μας; Πώς να δοθεί το καλό παράδειγμα όταν εν ώρα αιχμής ανεγκέφαλοι οδηγοί παρκάρουν τα αυτοκίνητά τους επάνω στα πεζοδρόμια; Πολύ χειρότερα όταν απαγορεύεται η στάση και η στάθμευση, όταν πρόκειται για το αντίθετο ρεύμα και όταν ο πεζός αναγκάζεται να εγκαταλείψει το πεζοδρόμιό του ώστε να προσπεράσει το αυτοκίνητο, το οποίο ταυτόχρονα εμποδίζει την κυκλοφορία εντός του αστικού κέντρου!
   Επίσης, πως είναι δυνατόν να μην υπάρχει το στοιχειώδες ενδιαφέρον από τη μεριά των ιδιοκτητών για το καλό της επιχείρησής τους, την οποία διαλέγουν ντόπιοι αλλά και άνθρωποι που έρχονται από περιοχές της Αθήνας για να περάσουν λίγες από τις πολύτιμες ελεύθερες ώρες τους, ξοδεύοντας πολύτιμο μέρος από τα έσοδά τους; Μάλιστα, γίνεται εύκολα κατανοητό πως δεν υπάρχει και ο αντίστοιχος σεβασμός προς τον πελάτη, ο οποίος θα αναγκαστεί να πιει μόνο έναν καφέ ή ποτό και δεν θα προτιμήσει για δεύτερη φορά το εκάστοτε μαγαζί. Εμφανώς ελλειπής η διάθεση για δημόσιες σχέσεις από τη μεριά των αφεντικών, αδιαφορία για την επικείμενη ανακαίνιση τόσο του εξωτερικού χώρου όσο και του εσωτερικού, σημάδι που καταδεικνύει πως τα... καβούρια έχουν εδραιωθεί στις τσέπες των νεόπλουτων ιδιοκτητών.
   Βέβαια, δεν μπορώ να εκμηδενίσω και να ισοπεδώσω ολοκληρωτικά τα μαγαζιά που απαρτίζουν το κομμάτι της τοπικής ψυχαγωγίας, καθώς υπάρχει και ένα μικρό ποσοστό το οποίο πληροί τις προδιαγραφές που θέτει ένας πελάτης και γιατί όχι μελλοντικός θαμώνας. Το μεγαλύτερο ποσοστό, πάντως, είναι αυτό που απωθεί τους νέους αλλά και τους μεγαλύτερους σε ηλικία και τους οδηγεί στο να... ξενιτεύονται σε περιοχές όπου χαρακτηρίζονται ως ελκυστικές. Κι όσο δεν αλλάζει έστω στο μικρότερο βαθμό η συνολική εικόνα της πόλης, τόσο περισσότεροι θα είναι αυτοί που θα επιλέγουν να αφήνουν τα λεφτά τους εκτός των τοπικών συνόρων...
   Για πείτε μου τώρα κυρία Βερσάτσε. Ζητάω πολλά;

Aγαπητέ συνδημότη έχουν φροντίσει και έχουν φιμώσει όλες τις φωνές σαν την δική σου σε αυτόν τον δήμο… εδώ όμως, σε αυτό το blog, όσο και αν προσπαθούν, όσο και αν μας απειλούν, δεν θα τους περάσει.